vrijdag 2 december 2016

"Maar waar zijn die bouwmannen dan?"


Het is raar.
Horen en zien vergaat je hier soms. Een boor, nog een boor, weer een boor. Onderbroken door wat hamergeluiden. Gesleep met kozijnen, peinzende blikken, zoeken naar aansluitingen. Van dat soort dingen.

Maar op de foto's die ik maar ontbreekt enig spoor van de bouwmannen.
Hierboven, in het voormalige Atelier 6, er is een hoop bijgekomen sinds vorige week.
Maar er is geen mens te zien.


Op de verdieping boven de bibliotheek, geen mens.


Een vergaderruimte die er opeens stond en al bijna af is. Nee, niemand.

Wat het is, ik weet het niet. er lopen echt flink wat bouwmannen rond in de Binding. Ze doen van alles. Maar echt, zodra ik probeer ze op te foto te zetten schieten ze alle kanten op en tegen de tijd dat je op de "maak foto" knop drukt zijn ze totaal uit beeld verdwenen.


Ja, hier zie je er één. Hij is bezig met de wand die er in de gang in de richting naar het Jan Arentsz loopt wordt geplaatst. Maar hij staat alleen maar op de foto omdat hij me niet zag.



Het begint al aardig vorm te krijgen, de verbouwing van de Binding. Het is nog niet af maar ik zag wel al een tekening hangen met daarop het legpatroon van de vloerbedekking. Als ze daarmee bezig gaan is het eind in zicht lijkt me toch.


dinsdag 22 november 2016

"Maar, hoe ziet het er dan straks uit?"


De boor wordt even niet gebruikt, er moet ook gegeten worden. 
Maar straks, straks gaan de verbouwers weer verder met verbouwen.

Maar, hoe gaat het er straks uitzien, in de Binding, als het klaar is?

Dit is de ruimte waar eerder, vroeger de lokalen van Atelier 6 waren. 
In deze ruimte op de begane grond komen zitjes, spreekkamers en vergaderruimtes die gebruikt gaan worden door in ieder geval het CJG, de afdeling WMO van de gemeente en MEE & de Wering. OOk. Ook de GGD komt in deze vleugel.
 
Hieronder twee afbeeldingen die een indruk geven van hoe het er op de begane grond straks uitziet.
 
 
En naar Boven.

Dit is nu de verdieping boven de Bibliotheek. Straks is hier een kantoortuin met flexibele werkplekken voor in ieder geval de medewerkers van de GGD, het CJG, de afdeling WMO en MEE & de Wering.

Twee indrukken van hoe het er straks uit gaat zien.

Echt echt wordt het natuurlijk pas als de 3d tekeningen vervangen zijn door echte spullen, en vooral echte mensen maar voor nu is het even een beeld van hoe het er hier uit gaat zien, in de verbouwde Binding.

donderdag 17 november 2016

"Maar, wat zijn ze nou eigenlijk boven aan het doen?"


Het bordje, hierboven op een foto, staat al een paar weken in de bibliotheek. Bij de ingang.
Vanmorgen, toen ik zwaaide naar één van de verbouwmensen bedacht ik me opeens dat mensen die de bibliotheek in deze tijd bezoeken wel weten dat de eerste verdieping, waar vroeger de bibliotheek ook was verbouwd wordt. En ook als je van niks weet dan hoor je het soms. Want verbouwen maakt nu eenmaal herrie.

Maar wat er nu precies gedaan wordt, daarboven, dat ziet natuurlijk niemand. Ja, de mannen die er werken. En wij, omdat er boven kantoren zijn.

Daarom dus even wat foto's.
Om een beeld te geven van hoe het gaat met de verbouwing.


Eentje van het begin. Delen van het plafond werden weggehaald zodat er nieuwe kabels aangelegd konden worden.


Voor je iets nieuws neer kunt zetten moet er altijd veel ouds verwijderd worden.


Het blauwe zeil is weggehaald. Later komt er natuurlijk ander zeil.


Op de eerste verdieping komt een kantoortuin met flexwerkplekken. Om te zorgen dat de mensen die daar werken geen last van de bibliotheek hebben, en om te zorgen dat de bezoekers van de bibliotheek geen last van de werkplekgeluiden hebben wordt de ruimte bovenaan de trap dichtgemaakt. Om dat te kunnen doen werden er deze week steigers geplaatst.


De grote gele kast zal voor de helft worden weggehaald. De (ik noem het maar kozijnen) kozijnen die bovenaan de trap worden geplaatst liggen rechts op de foto.

De verbouwing ligt (zeg je dat zo?) zover ik weet op schema. Het geluid dat een verbouwing maakt, het zal er nog wel zijn. Maar in ieder geval is er zo een heel klein beetje beeld bij waar dat geluid nu eigenlijk vandaan komt.


woensdag 2 november 2016

Praat eens met een wethouder


Over weinig dingen kun je zolang praten als over politiek.

Hier ben je voor.
Daar ben je tegen.
En dat is ook al stom.
Of onbegrijpelijk.

En dat ze dit niet doen!
Of dat!

Je kunt praten over politiek
Maar je kunt ook praten met de politiek.

Om er achter te komen waarom dingen gaan zoals ze gaan
Of niet gaan zoals ze niet gaan natuurlijk.

Dinsdag 8 november is wethouder Fintelman in de bibliotheek, van half vier tot vijf.

(Kopieer/plak van de website)

"Wethouder Bert Fintelman is wethouder voor onder andere Maatschappelijke Ondersteuning (Wmo), Jeugdhulp ( Jeugdwet) en werk en inkomen ( Participatiewet).
Vorig jaar kreeg de gemeente er op dit gebied veel taken bij. Inwoners die vragen hebben of hun ervaringen willen delen met de wethouder kunnen terecht tijdens het spreekuur in de bibliotheek. U hoeft geen afspraak te maken. U bent van harte welkom!"

Ik spreek wethouder Fintelman met regelmaat, over de bibliotheek. En hoewel we het niet altijd eens zijn weet ik wel dat je goed met hem kunt praten. Wethouders zijn tenslotte ook maar gewone mensen.

Dus, als u ook eens met de politiek in plaats van alleen over de politiek wilt praten, zoek hem aanstaande dinsdag even op. Hij zit ervoor.

woensdag 5 oktober 2016

Kinderboekenweek Gastblog: Wereldreis op postzegelformaat




Maak kennis met Marcus. Marcus is een worm. Niet zo maar een worm, nee, een worm die een enorm avontuur meemaakt omdat hij nét niet wordt opgegeten door Laurens. Laurens is een flamingo. Althans, daar is hij van overtuigd. Voor iedereen om hem heen is hij eigenlijk gewoon een dikke kip.
Van Uitgeverij Lemniscaat krijg ik soms spontaan het een en ander toegezonden. Kort geleden viel er een zware enveloppe in de brievenbus met daarin de YA-roman Wie is nou normaal? van Lisa Williamson en het kinderboek Eigenlijk ben ik een flamingo van Simone Lia. En dat laatste boekje heeft zo'n vrolijke voorkant, dat ik haast ongemerkt begon te lezen en bleef lezen.
De oorspronkelijke titel is They didn't teach THIS in Worm School! en die titel past eigenlijk nog beter dan de Nederlandse vertaling. Het verhaal gaat namelijk over Marcus die voordat hij het goed en wel in de gaten heeft, aan Laurens toezegt om met hem mee te gaan naar Kenia. Voor Laurens is dat zijn ultieme droom. Hij heeft gehoord dat in Kenia, bij het Nakurumeer, flamingo's wonen en hij wil zich graag verenigen met zijn "familie". Worm Marcus wil graag in leven blijven, dus zo goed en zo kwaad als het gaat, gaan zij samen op reis. De kip heeft zich in de kop gehaald dat de worm een goede reisleider is met een gevoel voor richting. Dat is namelijk wat Laurens zelf totaal niet heeft. En het is de vraag of Marcus het wel heeft!
Uiteraard beleven zij allerlei avonturen, komen in hachelijke situaties terecht, maken vrienden en vijanden, raken elkaar kwijt en kunnen uiteindelijk toch niet zonder elkaar. En ze zijn wonderlijk snel in Kenia en Kenia is uitermate goed georganiseerd en van wegwijzers voorzien. Wel vreemd dat zij daar hun buren tegenkomen en andere personen/dieren die zij al eerder ontmoet hebben :-) Tijdens de reis ontdekt Marcus steeds meer over zichzelf, waar hij voor wegkruipt, hoe hij met anderen omgaat en wat hij van zichzelf en zijn toekomst verwacht, alles op een zeer toegankelijke manier die past bij lezers van alle leeftijden. Je moet niet té kritisch zijn, want je moet kunnen accepteren dat dieren een met mensen vergelijkbaar leven leiden, inclusief het rondfietsen met een stokbrood in je fietsmandje.
Werkelijk prachtig is de passage waarin Laurens de flamingo's ontmoet en dan toch al gauw blijkt dat zij een ietsjepietsje anders zijn. Anders zijn is prima, maar de manier waarop de flamingo's dit laten merken, schiet bij het wormpje in het verkeerde keelgat. Marcus weet op overtuigende wijze zijn mening duidelijk te maken, waardoor de band met Laurens nog verder wordt versterkt.

Ik heb mij kostelijk vermaakt en moest natuurlijk wel meteen aan een andere worm denken: de regenworm en zijn moeder. Dat is een gedichtje van Annie M.G. Schmidt. Het was even zoeken in mijn boekenkast, maar uiteindelijk heb ik het bundeltje Dag, meneer de kruidenier (de Arbeiderspers) teruggevonden. In deze bundel staat deze geweldige tekst met diepzinnige moraal:
“Er was een regenworm in Sneek
die altijd naar de sterren keek
en fluisterde: Hoe schoon, hoe schoon ....
Zijn moeder zei: Doe toch gewoon,
kijk naar beneden, naar de grond,
dat is normaal, dat is gezond,
kijk naar beneden, zoals ik .....
En toen? Toen kwam de leeuwerik!
Het wormpje, dat naar boven staarde,
zag hem op tijd en kroop in d'aarde,
maar moe die naar beneden keek
werd opgegeten (daar in Sneek).
Dus doe nooit wat je moeder zegt,
dan komt het allemaal terecht.”

Een andere vergelijk tussen het werk van Annie M.G. Schmidt en Simone Lia is de extra dimensie die de tekeningen aan het verhaal geven. Belangrijke illustratoren voor Annie waren Fiep Westendorp en Wim Bijmoer. Simone Lia heeft Eigenlijk ben ik een flamingo aantrekkelijk aangevuld met grappige (het verhaal ondersteunende) tekeningen van eigen hand. Dit is haar eerste kinderboek, van origine is zij namelijk illustrator/comic artist. Leuk detail vond ik dat de passage dat Marcus onder de grond zit, gedrukt is op donkergrijze pagina's en de nachtelijke escapades op een zwarte achtergrond.
Het is weer Kinderboekenweek, nog tot 16 oktober, dus als je nog voor jouw kindje, voor je neefje of nichtje of gewoon lekker voor jezelf een leuk boekje zoekt, dan raad ik deze van harte aan.
Veel leesplezier!
Theonlymrsjo
(deze blogpost verscheen eerder op www.theonlymrsjo)